Iedereen kent dat wel, je komt een interessant artikel tegen, maar met net even te veel woorden om *nu* te lezen. Een zogenaamde longread. Dus wat doe je dan?
* Klik bookmark *
En dan?
Ik sluit de tab en ga door. Ik ben niet iemand die honderden tabs kan óf wil open hebben. Dit mag maximaal een handjevol tabs zijn. Ik moet overzicht hebben. Dus ik gebruik mijn bookmarkbalk veel.
En dan? Na een tijdje heb je een hele lijst met bookmarks waar je nooit meer naar kijkt? Ja, zo kan het gaan.
Maar ik heb geleerd dat ik grofweg twee modi voor internetten heb.
Modus 1
Scrollen door mijn RSS reader, WhatsApp, Twitter of Hackers News, het internet in het algemeen; en daar korte dingen snel lezen en de lange interessante links bookmarken voor later.
Modus 2
Bookmarks écht lezen.
Want mijn bookmarks bekijk en lees ik ook echt. Als je mij iets stuurt dat langer is dan ik nu even snel zou kunnen lezen, grote kans dat ik dat bookmark. En soms kan het maanden duren, maar; ik ga het lezen.
Hoe dan
Ik sync mijn bookmarks overal, zodat ze overal beschikbaar zijn. Maar naast een aantal *vaste* bookmarks heb ik dus de dingen staan die ik later nog wil lezen en die staan in weg. Dus die moeten weer uit die bookmark balk. Zie het als een soort visuele stok achter de deur.
Zo ziet mijn bookmarkbalk er op mijn Chromebook uit:
![](https://janvandenberg.blog/wp-content/2024/07/image-11.jpg)
Dit helpt om in modus 2 te komen.
Maar daar is meer voor nodig, want ik heb ook geleerd dat mijn hoofd hier niet altijd naar staat.
Ik weet ondertussen van mezelf of ik in modus 1 of 2 zit. Modus 1 staat eigenlijk altijd aan. Maar modus 2 kan ik niet afdwingen. Bij mij is modus 2 meestal in het weekend, als er iets meer rust en ruimte is, en minder telefoon, dan ga ik vaak de longreads heen. Vaak meerdere tegelijk. En dan lees ik ze echt. Het scannen heb ik al gedaan, dus ik weet dat ik dit wil lezen, anders had ik het niet gebookmarked. Dus ik scan niet, ga er niet diagonaal doorheen, ik lees ze (het is overigens een goede manier om blog ideeën te verzamelen).
En dan? Wat doe je met een gelezen link. Tab sluiten, en de bookmark verwijderen?
Dit deed ik altijd. Wat kun je anders?
Het kan anders!
Ik houd al bij wat ik lees, kijk en luister. En dat doe ik nu ook met longreads. Want vaak denk ik of grijp ik nog eens terug naar zo’n longread, maar wat was dan die link dan ook al weer? Ik had daar tot nu toe geen systeem voor. Nu wel.
Ik sla ze op in een Google Form. Natuurlijk. Dat gebruik ik vaker. Maar die vul ik natuurlijk niet zelf in, dat is veel te veel werk!
![](https://janvandenberg.blog/wp-content/2024/07/image-10.jpg)
Wat ik nu doe: ik klik op een bookmarklet; die stuurt de titel, URL, aantal woorden, datum naar een Google Form en vult die in, ik kan daar dan nog eea aanpassen (vaak niet nodig), en na opslaan staat dit dus direct in een Google Spreadsheet. En daar komen dus alle longreads in die ik heb gelezen. Hier de bookmarklet code.
Vervolgens trek ik deze data automatisch weer uit de Google Sheet om er om een .txt file van te maken. Want ik hou van platte tekst. Dat lijkt het meest op écht papier.
En dat ziet er dan zo uit. Heerlijk.
![](https://janvandenberg.blog/wp-content/2024/07/image-9.jpg)
Als ik het goed begrijp leg je vooral de URL van de longread vast, niet de complete tekst? Hoe denk je over de langetermijnhoudbaarheid van de URLs? Over tien jaar zijn de meeste links immers dood.
Niet dat ik per se een beter systeem heb, maar als iets goed is, dan graag de hele tekst bewaren.
Klopt Maarten! In principe zou ik nog een wget scriptje in de cron kunnen zetten, maar voor nu leun ik eigenlijk dus vooral op de WayBack machine (mocht de originele site uit de lucht zijn).